οἱ δὲ παλαιότεροι ἁπλῶς τραπέζας ἔλεγον, ὡς Ἀχαιὸς ἐν Ἡφαίστῳ σατυρικῷ:
τραπέζαισι δ᾽ ἀμφὶ δεύτερα, ὁ κρεῶν
σέθεν διεδάσαντο καὶ φάγον.
ἐμοὶ δ᾽ ἄπορα γαστρίμαργον μακάρων τιν᾽ εἰπεῖν. [p. 462]
Ἀριστοφάνης Σφηξίν:
θοίνῃ σε πρῶτον τέρψομεν: πάρεστι δέ.
β. τὸ δεύτερον δὲ τῷ με κηλήσεις τρόπῳ;
α. μύρῳ σε χρίσω πάμπαν εὐόσμῳ δέμας.
β. ὕδωρ δὲ νῖψαι χεῖρας οὐ πρόσθεν δίδως;
α. ἡνίκα τράπεζά γ᾽ ἐκποδὼν ἀπαίρεται.
Ἀριστοτέλης δ᾽ ἐν τῷ περὶ Μέθης παραπλησίως ἡμῖν δευτέρας τραπέζας προσαγορεύει διὰ τούτων ‘τὸ μὲν οὖν ὅλον διαφέρειν τράγημα βρώματος νομιστέον ὅσον ἔδεσμα τρωγαλίου. τοῦτο γὰρ πάτριον τοὔνομα τοῖς Ἕλλησιν, ἐπεὶ ἐν τραγήμασι τὰ βρώματα παρατίθενται. διόπερ οὐ κακῶς ἔοικεν εἰπεῖν ὁ πρῶτος δευτέραν προσαγορεύσας τράπεζαν ὄντως γὰρ ἐπιδορπισμός τις ὁ τραγηματισμός ἐστι καὶ δεῖπνον ἕτερον παρατίθεται τὰ τραγήματα.’ Δικαίαρχος δ᾽ ἐν πρώτῳ τῆς εἰς Τροφωνίου Καταβάσεώς φησιν οὕτως: ‘ἥ γε τὴν πολλὴν δαπάνην ἐν τοῖς δείπνοις παρέχουσα δευτέρα τράπεζα προσεγένετο, καὶ στέφανοι καὶ μύρα καὶ θυμιάματα καὶ τὰ τούτοις ἀκόλουθα πάντα’
ὕδωρ κατὰ χειρός: τὰς τραπέζας εἰσφέρειν.
