Εὐάγγελος δὲ Ἀνακαλυπτομένῃ:
οὐκ ἔστι κανδύλους ποιεῖν οὐδ᾽ οἷα σὺ
εἴωθας εἰς ταὐτὸν καρυκεύειν, μέλι, [p. 478]
σεμίδαλιν, ᾠά1: πάντα γὰρ τἀναντία
νῦν ἐστιν ὁ μάγειρος γὰρ ἐγχύτους ποιεῖ ,
πλακοῦντας ὀπτᾷ, χόνδρον ἕψει καὶ φέρει
μετὰ τὸ τάριχος, εἶτα θρῖον καὶ βότρυς:
ἡ δημιουργὸς δ᾽ ἀντιπαρατεταγμένη
κρεᾴδἰ ὀπτᾷ καὶ κίχλας.
ἄμης πλακοῦντος γένος. Ἀντιφάνης:
τέτταρας ποιεῖν τραπέζας τῶν γυναικῶν εἶπά σοι,
ἓξ δὲ τῶν ἀνδρῶν τὸ δεῖπνον δ᾽ ἐντελὲς καὶ μηδὲ ἓν
ἐλλιπές. λαμπροὺς γενέσθαι βουλόμεσθα τοὺς γάμους.
οὐ παρ᾽ ἑτέρου δεῖ πυθέσθαι: πάντα δ᾽ αὐτόπτης > ἐρῶ.
τῶν μὲν ἰχθύων σὺ λήψει πάνθ᾽ ὅσ᾽ ἂν βούλῃ γένη,
εἰς δὲ τὰ κρέα μόσχον ἔλαβες, δέλφακας, χοίρους, λαγώς
β. ὡς ἀλαζὼν ὁ κατάρατος. α. θρῖα, τυρόν, ἐγχύτους.
Γ. παῖ, Δρόμων. α. κάνδυλον ᾠά τ᾽, ἀμύλιον ...
τὸ πέρας, ὕψος τῆς τραπέζης, πήχεων ἔσται τριῶν, [p. 480]
ὥστε τὸν δειπνοῦντ᾽ ἐπαίρειν, ἄν τι βούληται λαβεῖν.
Μένανδρος ἐν Ὑποβολιμαίῳ: :
ἄμητες, ἄμυλοι.
Ἴωνες δέ, ὥς φησι Σιληνὸς ἐν ταῖς Γλώσσαις, ἄμην αὐτὸν καλοῦσιν, καὶ τοὺς μικροὺς ἀμητίσκους Τηλεκλείδης:
τὸν ἄμητα, Χαίριππ᾽, οὐκ ἐς Ἅιδου πέμπετε;
β. τίν᾽ ἄμητ᾽ ἐν Ἅιδου προσδοκᾷς;
αὐτόμαται δὲ κίχλαι μετ᾽ ἀμητίσκων εἰς τὸν φάρυγ᾽
εἰσεπέτοντο.
