Εὔβουλος δ᾽ ἐν Ἀγκυλίωνι ὡς περὶ ἄρτου αὐτοῦ ὄντος οὑτωσὶ λέγει:
ἐγὼ δὲ νῷν
πέψω πλακοῦντ᾽ ἐς ἑσπέραν χαρίσιον.
ἐπίδαιτρον πλακουντῶδες μάζιον: ἐπὶ τῷ δείπνῳ ἐσθιόμενον, ὥς φησι Φιλήμων ἐν τῷ περὶ Ἀττικῶν Ὀνομάτων. νᾶνος ἄρτος πλακουντώδης διὰ τυροῦ καὶ ἐλαίου σκευαζόμενος. ψώθια τὰ ψαθύρια. Φερεκράτης Κραπατάλλοις: ,
ἐξεπήδησ᾽ ἀρτίως πέττουσα τὸν χαρίσιον.
Ἀπολλόδωρος δ᾽ ὁ Ἀθηναῖος καὶ Θεόδωρος δ᾽ ἐν [p. 490] Ἀττικαῖς Γλώσσαις τοῦ ἄρτου τὰ ἀποθραυόμενα ψωθία καλεῖσθαι, ἃ τινὰς ὀνομάζειν ἀτταράγους. ἴτριον πεμμάτιον λεπτὸν διὰ σησάμου καὶ μέλιτος γινόμενον. μνημονεύει αὐτοῦ Ἀνακρέων οὕτως
λήψει δ᾽ ἐν Ἅιδου κραπάταλον καὶ ψωθία.
Ἀριστοφάνης Ἀχαρνεῦσιν:
ἠρίστησα μὲν ἰτρίου λεπτοῦ μικρὸν, ἀποκλάς,
οἴνου δ᾽ ἐξέπιον κάδον.
Σοφοκλῆς Ἔριδι:
πλακοῦντες, σησαμοῦντες, ἴτρια.
ἀμόραι. τὰ μελιτώματα Φιλίτας ἐν Ἀτάκτοις ἀμόρας φησὶν καλεῖσθαι. μελιτώματα δ᾽ ἐστὶν πεπεμμένα. ταγηνίτης πλακοῦς ἐν ἐλαίῳ τετηγανισμένος, ὁ καὶ ταγηνίας, μνημονεύει Μάγνης ἢ ὁ ποιήσας τὰς εἰς αὐτὸν ἀναφερομένας κωμῳδίας ἐν Διονύσῳ δευτέρῳ :
ἐγὼ δὲ πεινῶσ᾽ αὖ πρὸς ἴτρια βλέπω.
καὶ Κρατῖνος ἐν Νόμοις:
ταγηνίας ἤδη τεθέασαι χλιαροὺς
σίζοντας ὅταν αὐτοῖσιν ἐπιχέῃς μέλι;
ἔλαφος πλακοῦς ὁ τοῖς Ἐλαφηβολίοις ἀναπλασσόμενος διὰ σταιτὸς καὶ μέλιτος καὶ σησάμου. [p. 492] ναστὸς πλακοῦντος εἶδος, ἔχων ἔνδον καρυκκείας.1.
καὶ δρόσον βάλλων ἕωθεν χλιαρὸς ταγηνίας.
