Titus Livius (Livy), The History of Rome, Book 37
W. Weissenborn, H. J. Müller, Ed.

9. inter haec Phocaeae seditio orta quibusdam ad Antiochum multitudinis animos avocantibus. [2] gravia hiberna navium erant, grave tributum, quod togae quingentae imperatae erant cum quingentis tunicis, [3] gravis etiam inopia frumenti, propter quam naves quoque et praesidium Romanum excessit. tum vero liberata metu factio erat, quae plebem in contionibus ad Antiochum trahebat; [4] senatus et optimates in Romana societate perstandum censebant; defectionis auctores plus apud multitudinem valuerunt. [5] Rhodii, quo magis cessatum priore aestate erat, eo maturius aequinoctio verno eundem Pausistratum classis praefectum cum sex et triginta navibus miserunt. [6] iam Livius [p. 297] a Canis cum triginta navibus suis et septem quadriremibus, quas secum Eumenes rex adduxerat, Hellespontum petebat, ut ad transitum exercitus, quem terra venturum opinabatur, praepararet, quae opus essent. [7] in portum, quem vocant Achaeorum, classes primum advertit; inde Ilium escendit, sacrificioque Minervae facto legationes finitimas ab Elaeunte et Dardano et Rhoeteo, tradentis in fidem civitatis suas, [8] benigne audivit. inde ad Hellesponti fauces navigat et decem navibus in statione contra Abydum relictis cetera classe in Europam ad Sestum oppugnandam traiecit. [9] iam subeuntibus armatis muros fanatici Galli primum cum sollemni habitu ante portam occurrunt; iussu se matris deum famulos deae venire memorant ad precandum Romanum, ut parceret moenibus urbique. [10] nemo eorum violatus est. mox universus senatus cum magistratibus ad dedendam urbem processit. [11] inde Abydum traiecta classis. ubi cum temptatis per colloquia animis nihil pacati responderetur, ad oppugnationem sese expediebant.