previous next
ĕrus (less correctly, hĕrus ,
I.v. infra), i, m. Sanscr. root, har-; har-āmi, I seize; har-anam, hand; Gr. χείρ, χέρης; Lat. heres, hirudo; but the form erus is that of the best MSS.; cf. Ritschl, Opusc. 2, 409; Brix ad Plaut. Trin. 1, 2, 24.
I. Lit., the master of a house or family, in respect to servants: “erum atque servom saluere,Plaut. Trin. 2, 4, 34: iis, qui vi oppressos imperio coercent, sit sane adhibenda saevitia, ut eris in famulos, si aliter teneri non possunt, Cic. Off. 2, 7, 24; cf.: “non eros nec dominos appellabant eos, quibus juste paruerunt,id. Rep. 1, 41; Plaut. Am. 1, 1, 87: “me meus erus Fecit ut vigilarem,id. ib. 141: “nonne erae meae nunciare, quod erus meus jussit, licet?id. ib. 296: “quis erus est igitur tibi?id. ib. 206; “225: nec victoris eri tetigit captiva cubile,Verg. A. 3, 324; Plaut. Am. 2, 1, 20; cf.: “O ere, quae res Nec modum habet, etc.,Hor. S. 2, 3, 265: Le. Ubinam est erus? Li. Major apud forum'st minor hic est intus, our old ... our young master, Plaut. As. 2, 2, 63; cf. id. Capt. 3, 5, 49 sq.
II. Transf.
A. Of men, a master, lord, owner, proprietor (poet.): “agellulum hunc erique villulam hortulumque pauperis Tuor,Cat. 20, 4; cf.: “propriae telluris erus,Hor. S. 2, 2, 129; and: “ne perconteris, fundus meus Arvo pascat erum, an, etc.,id. Ep. 1, 16, 2: “destinata Aula divitem manet erum,id. C. 2, 18, 32: “O cubile ... quae tuo veniunt ero Quanta gaudia,Cat. 61, 116.—
hide Dictionary Entry Lookup
Use this tool to search for dictionary entries in all lexica.
Search for in
hide Display Preferences
Greek Display:
Arabic Display:
View by Default:
Browse Bar: