I.a hesitating (rare but good prose).
I. Of speech, a stammering: “qui timor! quae dubitatio! quanta haesitatio tractusque verborum!” Cic. de Or. 2, 50, 202: “deformis,” Quint. 11, 2, 48.—
II. Mental uncertainty, irresolution, perplexity, embarrassment, hesitation (rare but class.): “si facile inveneris quid dicas, noli ignoscere haesitationi meae,” Cic. Fam. 3, 12, 2: “non mediocris haesitatio est, hinc justitiae proposita imagine, inde pietatis,” Quint. 12, 1, 40; 11, 2, 48: “haesitationem attulit tempus et locus,” Tac. H. 1, 39; Sen. Vit. Beat. 8, 5; Plin. Ep. 6, 27, 1.

