I.a recourse, a taking refuge (mostly post-Aug.; cf.: perfugium, asylum).
I. Lit. (not in Cic.).
A. Abstr.: “ad naves,” Front. Strat. 1, 11 fin. — In plur.: “portas refugiis profugorum aperuere,” Just. 11, 4, 9. —
B. Concr., a place of refuge, a refuge: “silvae tutius dedere refugium,” Liv. 9, 37: “refugium abscondendi causā servo praestare,” Dig. 11, 3, 1, § 2.—In plur., Front. Strat. 1, 3 fin.: “refugia aperire,” Dig. 7, 1, 13, § 7: “quos refugia montium receperunt,” Just. 2, 6, 11.—
II. Trop., a refuge: regum, populorum, nationum portus erat et refugium senatus, * Cic. Off. 2, 8, 26; Suet. Tib. 35: “Dominus refugium pauperi,” Vulg. Psa. 9, 9.—In plur.: “refugia salutis,” Just. 14, 2, 8.

