suppetō (subp-) īvī, ītus, ere
sub+peto,
to be at hand, be in store, be present, be available
: si cui haec suppetunt: vererer, ne mihi crimina non
suppeterent: copia frumenti, Cs.: quibuscumque vires suppetebant ad arma ferenda, L.: neque quo manus porrigeret suppetebat, N.: si vita suppetet: Novis ut usque suppetas laboribus,
may be exposed to
, H.—
To be equal to, be sufficient for, suffice, avail
: ut cottidianis sumptibus copiae suppetant: Pauper enim non
est, cui rerum suppetit usus,
corresponds
, H.: rudis lingua non suppetebat
libertati, L.
