previous next

Click on a word to bring up parses, dictionary entries, and frequency statistics

Grettir reið norður til Bjargs litlu síðar en þeir Þóroddur skildu og duldist þar enn um stundar sakir. Þá gerðist svo mikið bragð myrkfælni hans hann þorði hvergi fara þegar er rökkva tók. Móðir hans bauð honum þar vera en kvaðst þó sjá það mundi honum eigi duga fyrir þann skuld hann átti sökótt um allt landið.

Grettir kvað hana öngvar ónáðir af sér skyldu hafa "en eigi mun eg það lengur til lífs mér vinna," segir hann, " vera einn saman."

Illugi bróðir hans var þá fimmtán vetra gamall og allra manna gervilegastur. Hann var hjá viðtali þeirra. Grettir sagði móður sinni hvað Guðmundur hinn ríki hafði ráðið honum og lést mundu leita ef kostur væri komast í Drangey en þó kvaðst hann eigi þar vera mega nema hann fengi einnhvern dygðarmann vera hjá sér.

Þá mælti Illugi: "Eg mun fara með þér bróðir en eigi veit eg þér fylgd í mér utan það trúr mun eg þér vera og eigi renna frá þér meðan þú stendur uppi og gerr veit eg hvað um þig líður ef eg fylgi þér."

Grettir svarar: "Þú ert svo manna mér er mest gleði og ef móður minni væri ei í móti skapi vildi eg gjarna þú færir með mér."

Ásdís mælti þá: "Er svo komið eg tvennum vandræðum gegnir. Eg þykist ekki Illuga missa mega en eg veit svo mikil atkvæði eru um hagi Grettis hann verður eitthvert úr ráða. En þó mér þyki mikið fyrir sjá á bak ykkur báðum sonum mínum þá vil eg það þó til vinna ef Grettir væri þá nær en áður."

Illugi varð glaður við þetta því hann hugði gott til fara með Gretti. Hún fékk þeim lausafé mikið. Bjuggust þeir þá til ferðar.

Leiddi Ásdís þá frá garði og áður en þau skildu mælti hún svo: " farið þið þar synir mínir tveir og mun ykkur samdauði verða tregast og enginn renna undan því sem honum er skapað. Mun eg hvorigan ykkarn sjá sinni síðan. Látið eitt yfir ykkur ganga. En eigi veit eg hverja heill þið sækið þangað í Drangey en þar munuð þið beinin bera og margir munu þar fyrirmuna ykkur þarvistar. Sjáið þið vel fyrir svikum. En vopnbitnir munuð þið verða. En undarlega hafa mér draumar gengið. Gæt ykkar vel við gerningum. Fátt er rammara en forneskjan."

En er hún hafði þetta mælt grét hún mjög.

Þá mælti Grettir: "Grát þú eigi móðir. Það skal sagt þú hafir sonu átt en eigi dætur ef við erum með vopnum sóttir. Og lif vel og heil."

Eftir það skildu þau.

Þeir fóru norður um sveitir og hittu frændur sína. Dvöldust svo á haust fram til vetrar. Þá sneru þeir til Skagafjarðar og fóru norður Vatnsskarð og svo til Reykjaskarðs og svo ofan Sæmundarhlíð og svo á Langholt. Þeir komu til Glaumbæjar áliðnum degi. Grettir hafði kastað hetti sínum á öxl sér. Svo gekk hann jafnan úti hvort sem var betra eða verra.

Þaðan fóru þeir og er þeir komu skammt á veg kom maður til móts við þá, höfuðmikill, hár og mjór og illa klæddur. Hann heilsaði þeim og spurðu hvorir aðra nafni. Þeir sögðu til sín en hann nefndist Þorbjörn. Hann var einhleypur maður og nennti ekki vinna og skrumaði mikið og var hent honum gaman mikið eða dáruskapur af sumum mönnum. Hann gerði sér við þá dælt og sagði mart ofan úr héraði frá byggðarlagsmönnum. Gretti þótti gaman mikið honum.

Hann spurði hvort þeir þættust ekki þurfa þess manns er starfaði fyrir þeim "vildi eg gjarna fara með ykkur," segir hann.

Svo fékk hann um talað þeir létu hann fylgja sér. Var fjúkanda mjög og kalt. En með því þessi maður var umfangsmikill og hinn mesti gárungur átti hann kenningarnafn og var kallaður glaumur.

"Mikið fannst þeim í Glaumbæ er þú gekkst þar heim hettulaus í því illviðri," sagði Glaumur, "hvort þú mundir því hraustari sem þú varst ókulvísari. En hér voru bóndasynir tveir, afburðarmenn allmiklir, og kvaddi sauðamaður þá til fjár með sér og þóttust varla geta klætt sig fyrir kulda."

Grettir einn ungan mann inn í dyrum og dró þar á sig vöttur sína en annar gekk á milli fjóss og haugs "og mun eg hvorigan þeirra hræðast."

Eftir það fóru þeir ofan til Reyniness og voru þar um nóttina. Þaðan fóru þeir út á ströndina til þess bæjar er Reykjum hét. Þar bjó maður er Þorvaldur hét og var góður bóndi. Bað Grettir hann ásjá og sagði honum fyrirætlan sína hann vildi komast út í Drangey. Bóndi sagði Skagfirðingum mundi það þykja engi vinsending og taldist undan. Grettir tók þá fésjóð er móðir hans hafði gefið honum og fékk bónda. Hann varð léttbrýnn við féið og fékk til húskarla sína þá flytja þá um nóttina í tunglsljósi. Frá Reykjum er skemmst til eyjarinnar og er það vika sjós.

En er þeir komu í eyna þótti Gretti þar gott um litast því hún var grasi vaxin en sjábrött svo hvergi mátti upp á komast nema þar sem stigarnir voru við látnir og ef upp var dreginn hinn efri stiginn þá var það einskis manns færleikur komast á eyna. Þar var þá og fuglberg mikið á sumrum. Þar var þá átta tigir sauða í eynni er bændur áttu. Það voru mest hrútar og ær er þeir ætluðu til skurðar. Settist Grettir þar kyrrt. Þá hafði hann fimmtán vetur eða sextán í sekt verið því sem Sturla Þórðarson hefir sagt.

load focus English (Eiríkr Magnússon and William Morris, 1869)
load Vocabulary Tool
hide Display Preferences
Greek Display:
Arabic Display:
View by Default:
Browse Bar: