previous next

Click on a word to bring up parses, dictionary entries, and frequency statistics

Þat var eitt sinn, at Egill fór at leita geita sinna. Hann fann einn kött í skóginum. Egill gat nát kettinum ok hafði heim með sér. Kom hann seint heim um kveldit. Þá var fallinn fölski á eldinn. Jötunninn spurði, hví hann hefði svá seint heim komit, en Egill sagðist eigi vera létt búinn til gangsins, en kvað geitrnar víða rása. "Mik undrar," sagði jötunninn, "at þú finnr þat, sem þú leitar at, í myrkrinu." "Því valda gullaugu mín," sagði Egill. "Áttu önnur augu en þau, sem ek hefi sét?" sagði jötunninn. "Á ek víst," sagði Egill. "Sýn mér," sagði jötunninn, "gersimar þessar." "Ræntu mik þeim þá eigi," sagði Egill. "Mér mun eigi gagn at þeim," sagði jötunninn. "Engum gagnast þau," sagði Egill, "nema ek búi um." Síðan fletti Egill upp stakkinum. jötunninn þá í glyrnur kettinum innar yfir eldinn, ok var sem stjörnur skini. "Þetta eru fagrir gripir," sagði jötunninn, "eða viltu selja mér augun?" "Þá er ek verr birgr eptir," segir Egill, "en ef þú vilt gefa mér frelsi ok leysa af mér fjötrana, þá mun ek selja þér augun." "Muntu koma þeim svá til lags," sagði jötunninn, "at mér verði gagn at?" "Við þat mun ek leita," sagði Egill, "en sinasárt mun þér þykkja," sagði Egill, "at þola atgerðirnar, því at spretta verðr til hátt hvörmunum ok búa þar um, sem þau skulu liggja. Skaltu þau ávallt burt taka, þá er lýsir, ok eigi inn setja, fyrr en dimmt er, ok mun ek binda þik hér við súluna." "Þá muntu drepa mik," sagði jötunninn, "ok er þat níðingsverk." "Þat skal ek eigi gera," sagði Egill. Þessu kaupa þeir. Tekr jötunninn af honum hespurnar. " hefir þú vel gert," sagði Egill, "enda vil ek því heita þér, at ek skal þér þjóna, meðan þú lifir." Síðan bindr Egill jötuninn ok tók einn tvíangaðan flein ok rekr í bæði augun á jötninum, svá at þau liggja út á kinnarbeinunum. Við þat varð jötninum svá illt, at hann brá svá hart við, at hann sleit af sér öll böndin ok fálmaði til Egils ok reif af honum alla yfirhöfnina. " ertu gæfulauss," sagði Egill, "þar fellu gullaugun ofan í eldinn, ok nýtr þeira hvárrgi okkar." "Illa hefir þú mik dárat," sagði jötunninn. "Skaltu hér inni svelta ok aldri út komast." Hljóp jötunninn þá í dyrnar ok lætr þær aptr sterkliga. Þykkist Egill illa staddr. Er hann svá fjórar nætr í hellinum, at hann fær engan mat, því at jötunninn geymir at hellinum. Þat verðr hans ráð, at hann drepr inn stærsta hafrinn ok flær af honum belg ok ferr í sjálfr ok saumar at sér sem þröngvast. Inn fjórða morgin rekr hann hafrana til dyranna. Jötunninn hafði sperrt þumalfingrinum upp undir bergit, ok tók þá inn minnsti ofan á þresköldinn, ok áttu hafrarnir at renna í greipr honum, ok hlammaði mjök við á hellisgólfinu. Jötunninn mælti: "Vind veit á, at brakar í klaufum á kjappa mínum." Renna hafrarnir út milli handa honum. Egill fór seinast, ok heyrði ekki klaufagang hans. "Hægt hokrar þú , Hornskeggi," sagði jötunninn, "ok heldr þykkr um bóguna." Tók hann þá í lagðana tveim höndum, en Egill brá við svá hart, at rifnaði hafrstakan, ok varð hann lauss. "Nauztu þess, at ek var blindr," sagði jötunninn, "ok er þat illa, at vit skulum svá skilja, at þú hafir þess engar menjar, svá lengi sem þú hefir mér þjónat, ok þigg hér gullhring." Þat var mikil gersemi. Agli sýndist fagr hringrinn ok seilist í móti. En er jötunninn fann, at hann tók í hringinn, þá kippti hann at sér ok hjó til Egils ok af honum eyrat it hægra. Naut Egill þess, at jötunninn var blindr. Egill hjó af jötninum höndina hægri ok náði hringnum. " skal ek halda orð mín," sagði Egill, "ok drepa þik ekki. Skaltu lifa við harmkvæli, ok þinn dagr verstr, er síðast kemr yfir þik." Skildi þar með þeim, ok fór Egill í burtu. hann úti á skógum. En er hann kom fram ór skóginum, váru fyrir honum víkingaskip nokkur. Hét Borgarr, er fyrir þeim réð. Egill gekk í lið með þeim ok reyndist inn vaskasti maðr. Váru þeir í hernaði um sumarit. Þeir börðust í Svíaskerjum við berserk þann, er Glammaðr hét. Hann átti kjörvápn, einn brynþvara, ok mátti kjósa mann fyrir, þegar hann vissi nafn hans. En þegar í öndverðum bardaganum hljóp Glammaðr á skip til Borgars ok lagði brynþvaranum í gegnum hann. Egill var nær staddr ok hafði brotit spjót sitt af skapti. Hann reiddi upp spjótskaptsbrotit ok rak við eyra Glammaði, svá at hann fauk útbyrðis, ok sökk Glammaðr ok brynþvarinn, ok kom hvárki upp síðan. Víkingar gáfust upp. Gera þeir Egil höfðingja sinn, ok valdi hann af þeim tólf menn ok tuttugu. Herjaði Egill í Austrveg, ok bar margt til tíðenda í hans hernaði.
load Vocabulary Tool
hide Display Preferences
Greek Display:
Arabic Display:
View by Default:
Browse Bar: