previous next

Click on a word to bring up parses, dictionary entries, and frequency statistics

er leið at hausti, kómu þeir at einu stóru landi ok ágætu. Þat var með stórum borgum ok fögrum ökrum, miklum ok fögrum skógi ok með allra handa dýrum ok fuglum. Ekkert land þóttust þeir fóstbræðr þvílíkt sét hafa spurn af hafa haft. Þeir spurðu Hörð, hvat land þat væri. Hann kveðst þat eigi vita, -- "en hér munum vér á land ganga." Hjálmþér kveðst þat eigi vilja, en Hörðr segist ráða mundu. Skutu þeir bryggjum á land ok ganga svá á þat. Hörðr mælti: "Kanna skulum vér land þetta." Hjálmþér sagði: "Hervör skal með oss fara, því at hana vil ek eigi eptir skilja." Hörðr kvað þat eigi vera skyldu. -- "vil ek ráða, því at vér munum ekki langt fara." Þeir ganga allan þann dag, en at kveldi koma þeir at húsi einu litlu ok vænu. Hörðr lýkr upp húsinu. Var þar sæng ein ok kostr nógr ok öl. Um kveldit talar Hörðr þá fleira en hann var vanr ok mælti: "Undarliga brá mér við, er ek kom í hús þetta." Leggjast þeir niðr ok sofa fast. En um morguninn, sem Hjálmþér vaknar, Hörðr, en því var ekki vant. Hjálmþér segir við Ölvi, at hann skyldi sofa í náðum. Líðr svá á daginn. Þá gekk Hjálmþér at Herði ok tók á honum ok bað hann vakna. Hjálmþér fann, at hann var dauðr, ok fell hann á bak aptr í sængina, ok spratt honum blóð undan hverjum nagli ok ór nösum. Ölvir spyrr, hvat honum væri. Hjálmþér gat lengi engu svarat, en um síðir sagði hann, at Hörðr dauðr. Ölvir mælti: "Þat veit trú mín, ef þú værir ekki minn fóstbróðir, skyldir þú skjótt deyja." Hjálmþér kvað vísu: "Berum á baki okkru
brodda framkeyri;
launum svá líf honum,
látum hann eigi eptir;
heygjum Hörð hvergi,
fyrr en heim komum;
gröfum hann heima
hallarvegg undir."

"Kjóstu , Ölvir, hvárt þú vilt bera kylfu hans ok kápu eða hann sjálfan." Ölvir kvaðst kylfuna bera vilja. Hjálmþér flettir hann loðkápunni, en hann var undir í rauðum skarlatskyrtli ok hafði silfrbelti um sik, en gullhlað um enni. Hjálmþér mælti: "Sjá þú , Ölvir, at þetta er konungsson framar en hvárr okkar, en eigi þræll, sem vit höfum lengi ætlat." Leggr hann þá Hörð á bak sér. Honum þótti hann léttr. Ganga þeir þann dag til kvelds ok kómu at öðru húsi ok fengu þar góðar náðir. Fór svá tvá daga. Inn þriðja dag tók Ölvir til orða: "Ekki ber ek lengr kápuna kylfuna, því at fulllúinn er ek af þessari byrði, en þat þó meira, at þú berr svá lengi dauðan mann eptir þér. Mun þetta verk uppi vera, meðan heimrinn stendr." "Þú talar mikil æðruorð," segir Hjálmþér, "ok mér hvárttveggja." Ölvir gerir svá. Ganga þeir til kvelds ok koma at húsi inu þriðja. Hjálmþér lét Hörð í rekkjugólf sitt um kveldit. Ekki hafði Hjálmþér sofit, síðan Hörðr . Hann vakir sem hann var vanr, utan í móti morgunsári rann á hann svefnhöfgi. En er Hjálmþér vaknar, var Hörðr í burt. Varð honum þá eigi betra við en í fyrra sinni, ok þá mælti Hjálmþér: "Aldri verð ek glaðr upp frá þessum degi, fyrr en ek finn Hörð." Þeir stóðu upp ok ganga leið sína, þangat til þeir koma fram á völlu eina fagra ok væna. Þeir sáu borg stóra ok harðla væna, alla gagnskorna ok rennt gulli ok silfri í skurðina. Hún var fagrliga múruð með rauðum steinum, blám, gulum, grænum, hvítum ok svörtum. Hennar turnar váru hávir ok þaktir með gulli. Þeir gengu til hallar ok inn í höllina ok fyrir konunginn. Ölvir heilsar honum, en Hjálmþér þagði. Konungr tók vel kveðju hans ok bað at taka stól ok setja frammi fyrir sér. Þeir settust niðr. Þat sáu þeir, at höllin var öll skipuð af sæmiligu fólki. Konungr bað þá at vera káta ok glaða eptir mikla mæði. Hjálmþér át hvárki drakk. Hann var stundum bleikr, stundum rauðr sem blóð. Litlu síðar lukust upp hurðir hallarinnar, ok þegar gengu þar inn þrjátigi meyjar. Tvær báru þó langt af öðrum. Var önnur þó miklu vænni. Þóttist Ölvir enga slíka sét hafa at allri sköpun ok fegrð. Fyrir þeim var básunat með allra handa hljóðfærum. Var þá mikil gleði í þeiri höll. Jómfrúrnar ganga fyrir konunginn ok kalla hann bróður sinn ok settust niðr. Ölvir , at Hjálmþér roðnaði mjök ok dró Snarvendil ór slíðrum ok lagði niðr undir stólinn. Konungr leit til Hjálmþés ok kvað vísu: "Hvat er þér, Hjálmþér?
Hefir þú lit brugðit.
Stórt er þér í hug,
þú starir á mik löngum."

Hjálmþér tók undir ok kvað hálfa vísuna: "Hvarf inn hugprúði
Hörðr ór för minni,
greitt ertu glíkr honum,
gáik því eigi drekka."

Konungr reiddist ok kvað vísu: "Eyðast mun sæmd þín,
ef ek skal líkr vera
aumum illþræli,
er ekki prýðir,
ragr í hverja taug
nema reiða mat svínum
halr inn hrafnsvarti
í hrævarskrúði."

Hjálmþér vill þá þreifa til sverðsins, ok var þat í burtu. Hjálmþér kvað: "Burt er Snarvendill
úr slíðrum horfinn;
ek eigi víg vekja,
veldr því Ölvir.
Hefna munda ek Harðar,
ef hann hér væri,
ok rjóða minn mæki
í manna blóði."

Eptir þat gekk önnur mærin at Ölvi ok kvað vísu: "Sax hefir þú, Ölvir,
slík eru vápn færi,
bana veittir Bendli,
barstu þat ór helli;
brá ek hilmis sonum
í hana líki;
forðaðak ykkru fjörvi;
fegri er ek hóti."

Ölvir mælti: "Satt segir þú, jungfrú." Hann tók meyjuna ok setti í kné sér. Litlu síðar gekk önnur jungfrúin at Hjálmþé ok kvað: "Keyptir þú Snarvendil
með kossi einum;
var þat verð lítit,
vel frá ek mér kæmi;
örr mundir þú af auði
ef optar svá fengir,
jöfurr inn ógndjarfi
ok einkar heppni."

Hjálmþér lét sem hann heyrði ekki ok þagði. Hún gekk aptr til sætis síns. En er konungr sér þetta, gekk hann undan borðum ok tók horn eitt ok renndi á víni ok gekk at Hjálmþé ok kvað vísu: "Tak hér við horni,
er þér Hörðr færir;
gef reiði,
ok ræðum þá síðan;
þú hefir oss hólpit,
en vér yðr borgit
öllum ór ánauðum;
yndis vér njótum."

Hjálmþér stóð þá upp í móti Herði, ok minntist hvárr við annan. Var þar fagnaðarfundr. Var þá drukkit fagnaðaröl ok in bezta veizla.

load Vocabulary Tool
hide Display Preferences
Greek Display:
Arabic Display:
View by Default:
Browse Bar: