previous next

Click on a word to bring up parses, dictionary entries, and frequency statistics

Litlu síðar búast þeir í braut ok létta eigi ferð sinni fyrr en þeir koma á Ullarakr. Fyrir allri þeira ferð hafði gengit in vissasta njósn, ok hafði Svíakonungr látit sterkliga byrgja aptr virkit, svá at þar mátti með engu móti inn komast. Ok er Hrólfr konungr kom við sínu liði, skorti eigi þys ok vápnabrak í bænum. þeir þar mikinn viðbúnað. Hrólfr konungr bað sína menn setja herbúðir sínar, bað þá svá um búast, at þeir mundu þar langa dvöl eiga. Hrólfr konungr mælti þá við Ketil, bróður sinn, bað hann vinna virkit með áhlaupum ok orðaskrumi. Ketill kvaðst ætla at ganga at eigi ótæpligar en einnhverr hans manna. Þeir sofa um nóttina, ok um morguninn beiðir Hrólfr konungr ok segir, at hann vill tala við konung þeira Svíanna, ok biðr hann ganga út á virkisvegginn, svá at hvárr þeira megi vel heyra annars orð. Þetta er sagt konungi. Hann gengr út á virkit með allri sinni hirð. Sem Hrólfr konungr leit konung þeira, þá mælti hann: "Ek bið yðr, herra, til hlýða ok atgeyma þeim orðum, sem vér viljum við yðr tala. Þér megið muna næst um, er vér kómum á yðvarn fund, hverra eyrenda vér fórum eða hverja smán ok svívirðu þér gerðuð til vár, en ef vér fáum eigi betri andsvör en fyrr, þá skal ek brenna stað þenna, en drepa hvert mannsbarn, er í honum er, eða elligar skal ek deyja hér at öðrum kosti." Sem konungr hafði heyrt þessi hans orð, mælti hann: "Fyrr muntu verða geitahirðir á Gautlandi en þú hafir nokkut yfirboð þessa staðar eða nokkurs þess, er oss varðar. Far heim með öllu fólki þínu ok verð því feginn, at þú komist klakklaust á braut." Síðan barði konungr á skjöld sinn ok kveðst ekki orð vilja heyra, þat sem Hrólfr konungr talaði, ok svá gerðu allir hans menn. Ok er Hrólfr konungr sér, at engum flutningi kemr á við konunginn, biðr hann sína menn vápnast ok sækja at með karlmennsku. Þeir gerðu sem konungr bauð ok hrukku skjótt frá ok fengu ekki at gert. Þeir fóru þess engan veg at, at eigi kæmi ráð ráði í móti. Þeir báru eld at, ok þá hljóp vatn ór þeim stokkum, er settir váru í virkisveggina. Þeir ætluðu at vinna með vápnum ok grafa, en hinir helltu á þá brennanda biki ok vellanda vatni. Þar með váru færðir á þá stórir steinar, svá at allt lamdist, því at eigi skorti mannfjölda í virkinu. Fellu þar nokkurir menn, en fjöldi meiddist, gengu þeir frá bæði móðir ok sárir. Gerðist illr kurr í þeim Gautum, ok þótti þeim illt við at eiga, en Svíar gengu út á virkit, spottuðu þá ok hlógu at þeim ok frýðu þeim hugar. Þeir báru út pell ok silki ok marga dýrgripi ok tjáðu fyrir þeim ok báðu þá eptir sækja. Hrólfr konungr spurði Ketil, bróður sinn, hversu honum þótti at fara. Katli kvaðst heldr þykkja erfitt veita, -- "þykki mér konungr Svíanna heldr heitu míga." Konungr kvað vera mega, at fleira þyrfti við en orðaskrap eitt saman. Sitja þeir þar eigi skemmr en hálfan mánuð. Þá talar Ásmundr til Hrólfs: "Vér höfum sótt lengi stað þenna ok höfum hvern dag haft mikla mæðu, ok er eigi at nær váru eyrendi, höfum vér látit marga menn, en sumir eru særðir. viljum vér, herra, at þér leggið til nokkur ráð, þau er dugi, ella vilja yðrir menn frá, hverfa, því at vér höfum gabb ok athlátr fyrir vára mæðu." Hrólfr konungr svaraði: "Eigi sjám vér ráð til þess, at víst , at þessi staðr verðr unninn, en þó skulu vér freista at fara til skógar ok binda oss stórar byrðar ok gera þar af stóra flaka ok hafa þar undir stórviðu. Síðan skulu vér bera þessa flaka svá hátt, at þar megi menn vel standa undir ok styðja þá stafi, er undir standa. Skal þar til velja allt it sterkasta fólk várt. Síðan skulu sumir hafa graftól ok grafa svá rauf á vegginum ok vita, ef vér komimst við þat í virkit." Þetta sýndist öllum ráð. Ok er þeir höfðu þessa umbúð veitta, báru þeir þetta undir virkit. Var þetta svá sterkt, at hvárki sakaði þá, er undir váru, grjót bik, svá at á skammri stundu höfðu þeir hlið á virkisvegginum. Ok er Þórbergr konungr skildi þessa vél, hljóp hann í niðrgang virkisins ok allir hans menn ok svá braut í skóg. En Hrólfr konungr með allt sitt lið sækir inn í virkit, ok er þeir koma þar, þá eru menn allir í brottu. Þetta þótti þeim undr mikit, er þeir kómu í ekki þat herbergi, at þeir fyndi þar nokkurn mann, en matr ok drykkr stóð þar búinn í hverju herbergi, klæði ok dýrgripir váru þar allir til reiðu. Ketill mælti: "Konungr þessi hefir verit hjartaragr, er hann hefir hlaupit hér frá svá mikilli sælu dýrra gripa ok þar með búit sínum óvinum vist ok drykk. Eru vér mjök fallnir í fullsælu eptir várt erfiði. Skulu vér hér fyrst drekka ok snæða, en síðan skal skipta váru herfangi." Sem Hrólfr konungr heyrði orð hans, mælti hann: " geintu yfir þat agn, sem þér var ætlat, at þú skyldir meir gaum gefa at þinni magafylli en at handtaka konunginn. skal hér engi maðr at þessu dveljast, svá at fyrir þat komist konungrinn undan, heldr skulu vér rannsaka þenna stað, ef vér finnum nokkut þat jarðhús, at á braut megi komast." Þeir gera svá sem konungr bauð. Þeir finna þar niðrgang í virkit, ok gengr Hrólfr konungr þar fyrstr inn ok þá hverr at öðrum, ganga þar til, er þeir koma at uppgöngu, ok váru þeir þá komnir í skóg. Þar fyrir var Svíakonungr með alla hirð sína. Slær þar í bardaga. Gengr Hrólfr konungr vel fram ok drengiliga ok allir þeir fóstbræðr. Svíakonungr berst djarfliga ok allir hans menn, því at þetta folk var valit at harðfengi, er honum fylgdi. Hafði hann ok miklu fleira lið. En þá þegar, er þeir stóðu jafnt at vígi, þá gengu þeir fóstbræðr hart fram ok felldu marga menn. Svíakonungr eggjaði sína menn með miklum ákafa ok kvað aldri fylgd at þeim, ef þeir ræki eigi smákonunga af sér. Barðist Þórbergr konungr af svá hvössum hug ok felldi margan mann með sínum köppum, en þó hallast mjök bardaginn á þá Svíana. Hrólfr konungr talaði þá við Ketil, bróður sinn: "Þat vil ek, at þú ráðist í mót konungi þeira Svíanna ok takir hann, ef þú mátt, en ber eigi vápn á hann, því at þat er in mesta klæki at særa kvenmann með vápnum." Ketill kvaðst svá gera mundu, ef hann mætti. Þar næst brast flótti í liði þeira Svíanna. Ketill var þá svá nær kominn konungi þeira, at hann sletti flötu sverði um lendar konungi ok greip hann ok mælti: "Frú", segir hann, "svá lokkum vér af yðr lendakláðann, ok kalla ek þetta klámhögg." Konungr mælti: "Þetta högg skal þér eigi til frægðar verða," ok slær Ketil með öxi undir eyrat svá hart, at fótunum kastar fram yfir höfuðit, ok mælti: "Svá sláum vér jafnan hunda vára, ef oss þykkir ákaft geyja." Ketill spratt skjótt á fætr ok bjóst at hefna sín, ok í því kemr at Hrólfr konungr ok greip konunginn ok mælti: "Herra, legg vápn þín, þér eruð á váru valdi. Vil ek gefa þér grið ok öllum þínum mönnum, ef þér vilið játa forráði föður þíns." Svíakonungr mælti: "Mikil ván er þess, Hrólfr konungr, at þú þykkist hafa vald á oss ok öllum várum mönnum, en þat mun yðr verða til lítils metnaðar, þótt þú þröngvir oss til þess, er vér viljum eigi lostugir játa." Hrólfr konungr mælti: "Vit, herra, erum svá saman komnir, at ek vil yðr í öllu sæmdar leita, ok bið ek órskurð okkar máls í umdæmi föður þíns, ok mun þat mælt, ef hann skipar okkar í milli, at þér haldið fullum veg yðrum með sóma." Svíakonungr mælti: "Þú munt vera vitr maðr ok þolinn, því at mundi margr, ef þeim hluta ætti, hyggja at þröngva oss til þeira hluta, sem þú vildir, at gengi fram, fyrir þessa vára tiltekju. En þar sem vér erum komnir ok várir menn á yðvart vald, þá munu vér þessu játa ok leysa oss svá fyrst at sinni ór þessu fangelsi. Viljum vér , Hrólfr konungr, svá gera sem kurteisir menn eru vanir, ef þeir verða sigraðir ok yfirkomnir, at vér viljum bjóða yðr við öllu yðru liði til náða ok veizlu vegligrar ok launa svá yðr, er þér gefið grið várum mönnum. En vér viljum í stað ríða til Uppsala við öllum várum vildarmönnum, þeim sem eptir lifa, ok hitta konunginn Eirek, föður várn, til heilla umráða, því at þat er várr sómi at halda hans forsjá." Bundu konungar þetta sín í millum með sterkum trúnaði. Eptir þetta snýr Hrólfr konungr aptr í staðinn, ok svá sem hann var þar kominn, þiggr hann þar þriggja nátta veizlu, en Svíakonungr ríðr til Uppsala með öllu sínu föruneyti, ok svá sem hann var þar kominn, gekk hann fyrir Eirek konung, föður sinn, lagði skjöldinn niðr fyrir fætr sér, tók hjálminn af höfði sér, hneigði konunginum ok kvaddi hann ok mælti: "Minn kæri faðir, ek em orðinn farflótta ríkis þess, er þér gáfuð í mitt vald, ok sökum þess at ek varð yfirunnin af sterkum bardagamönnum, þá bið ek, at þér gerið þat ráð fyrir mína hönd, sem yðr er mest at skapi." Konungr mælti: "Gjarna viljum vér, at þú hættir styrjöld þessi, ok viljum vér, attu takir upp kvenligar atferðir ok farir í skemmu til móður þinnar. Síðan viljum vér gifta þik Hrólfi konungi Gautrekssyni, því at vér vitum enga hans jafningja hingat á Norðrlönd." Konungs dóttir mælti: "Eigi viljum vér bæði gera at vera komin á yðvarn fund til umráða, enda vilja þá eigi hlíta yðvarri forsjá." Eptir þat gekk hún til skemmu, en gaf í vald Eireki konungi vápn þau, er hún hafði borit. Settist hún til sauma með móður sinni, ok var hún hverri mey fegri ok fríðari ok kurteisari, svá at engi fannst jafnfríð í norðrálfu heimsins. Hún var vitr ok vinsæl, málsnjöll ok spakráðug ok ríklynd.
load Vocabulary Tool
hide Display Preferences
Greek Display:
Arabic Display:
View by Default:
Browse Bar: