previous next

Click on a word to bring up parses, dictionary entries, and frequency statistics

Svá fór fram um hríð, þar til at þeir eru tólf vetra gamlir. Þeir eru þá svá sterkir, at engir konungsmenn stóðust fyrir þeim, ok mega þá ekki at leikum vera. Þá sagði Fróði móður sinni, at hann vill fara í burt, -- "ok ek ekki við menn eiga, því at þeir eru ölmusur einar ok meiðast strax, þá við er komit." Hún sagði honum ekki hent í fjölmenni fyrir óvægi sína. Móðir hans ferr með honum til hellisins ok vísar honum til þess fjár, sem faðir hans hafði honum ætlat, því at Björn hafði þat allt á kveðit, hvat hverr skyldi hafa. Fróði vildi taka meira ok náði ekki, því at þat var minnst féit, sem honum var ætlat. Ok sér hann, hvar vápnin taka fram úr berginu. Tekr hann fyrst til hjaltanna, ok er sverðit fast, svá at hann náir því eigi. Þá þrífr hann til öxarskaptsins, ok er eigi lausara. Þá mælti Elg-Fróði: " vera, at einn hafi ætlat, er gripum þessum hefir hér komit, at vápna skipti skuli fara eptir fjárskiptum öðrum," þrífr til heptisins, ok var þat þegar laust. Þar fylgdi ein skálm heptinu. Hann leit á skálmina um hríð ok mælti síðan: "Ójafngjarn hefir verit, er þessum gripum hefir átt at skipta," leggr skálminni tveim höndum í bergit ok vill brjóta hana sundr, en skálmin hljóp inn í bergit, svá at skellist við heptit, en þó brotnaði hún ekki at heldr. Þá mælti Elg-Fróði: "Hvat mun varða, hvernig ek fer með óþokkagrip þenna, því at ekki er örvænt, at bíta kunni?" Eptir þat kvaddi hann móður sína at skilnaði. Fróði ferr á kjalveg einn ok gerist þar illvirkr ok drepr menn til fjár sér ok smíðar sér skála ok býst þar um.
load Vocabulary Tool
hide Display Preferences
Greek Display:
Arabic Display:
View by Default:
Browse Bar: