previous next

Click on a word to bring up parses, dictionary entries, and frequency statistics

Hrólfr konungr ok kappar hans ríða leið sína ofan frá Uppsölum ok þar um, sem heitir á Fýrisvöllum, ok Hrólfr konungr, at gullhringr mikill glóaði í götunni fyrir þeim ok glumraði við, er þeir ríða yfir hann. "Því gellr hann svá hátt," sagði Hrólfr konungr, "at honum þykkir illt einsömlum," ok rennir hann af sér gullhringnum ok í götuna til hins ok mælti: "Þat skal fyrir berast, at ek taki ekki upp gull, þótt á götu liggi, ok engi minna manna svá djarfr, at hann taki upp. Því er honum hér kastat, at hann skuli hepta ferð vára." Þeir hétu honum því, ok í því heyra þeir lúðragang um allar áttir. Þeir sjá ógrynni liðs fara eptir sér. Þetta lið ferr svá geyst, at hverr hleypr slíkt allt, er hans hestr af taka. Þeir Hrólfr konungr ríða rétt áfram it sama. Böðvarr mælti: "Þessir sækja hart eptir, ok víst vilda ek, at nokkurir hefði erendi, ok þeir vilja víst oss finna." Konungr mælti: "Gefum oss lítit at, þeir munu sjálfir dveljast." Réttir hann höndina til hornsins, þess sem gullit var í ok Beigaðr reið með ok helt í hendi sér. Hann sáir gullinu víða í götuna, þar sem þeir ríða um alla Fýrisvöllu, svá at göturnar glóa sem gull. En er liðit sér þat, sem eptir ferr, at gullit glóir víða í götunni, þá hlaupa flestir af baki, ok þykkist bezt leika, sem skjótastr verðr til upp at taka, ok verða þar inar mestu hrifsingar ok áhöld, ok hefir helzt, sem sterkastr er, ok sóttist því seint eptirferðin. Ok er þetta sér Aðils konungr, liggr honum við at ganga af vitinu ok ávítar þá með hörðum orðum ok segir þeir taki upp it minna, en láti sleppa hjá sér it meira, ok muni þessi fúla skömm á hvert land spyrjast, -- "at þér skuluð láþa eina tólf menn rekast hér undan oss, svá ótöluligum fjölda sem ek hefi saman dregit af öllum heruðum Svíaveldis." Aðils konungr hleypir undan öllum, því at hann var reiðastr, en múgr manns eptir honum. sem Hrólfr konungr sér Aðils konung þeyta næst sér, þá tekr hann hringinn Svíagrís ok kastar á götuna. Ok sem Aðils konungr sér hringinn, mælti hann: "Hollari hefir verit Hrólfi konungi en mér, sem honum hefir fengit þessa gersemi, ok eigi at síðr skal ek njóta hans, en eigi Hrólfr konungr," réttir til spjótskapt sitt, þar sem hringrinn , ok vildi fyrir hvern mun honum, beygist mjök á hestinum, er hann stakk niðr spjótinu í buginn á hringnum. Hrólfr konungr sér þetta. Þá snýr hann aptr hestinum ok mælti: "Svínbeygða ek þann, sem Svíanna er ríkastr." En er Aðils konungr ætlar at draga at sér spjótskaptit ok þar með hringinn, þá hleypir þar at honum Hrólfr konungr ok hjó af honum báða þjóhnappana allt niðr at beini með sverðinu Sköfnung, er allra sverða bezt hefir verit borit á Norðrlöndum. Hrólfr konungr mælti þá til Aðils konungs ok bað hann halda þessari skömm um hríð, -- "ok máttu kenna Hrólf kraka, hvar hann er, sem þú hefir lengi eptir sótt." Aðils konung sækir þá mikil blóðrás, svá at hann ómættir af, ok verðr at snúa aptr við verr búit, en Hrólfr konungr tók aptr Svíagrís. Skilr þar með þeim at sinni. Er þat ok ekki sagt, at þeir hafi fundizt síðan. Drepa þeir ok alla þá menn, sem mest höfðu fram riðit ok mest höfðu hætt í, því at ekki þurftu þeir lengi at bíða Hrólfs konungs ok kappa hans, ok þóttist engi þeira of góðr at embætta þeim, ok mattist engi þeira við annan, þegar færit gafst.
load Vocabulary Tool
hide Display Preferences
Greek Display:
Arabic Display:
View by Default:
Browse Bar: