previous next

Click on a word to bring up parses, dictionary entries, and frequency statistics

Þenna tíma var hallæri mikit á Hálogalandi, en þeira eru mjök í sjónum. Ketill kveðst þá vilja fara til fiskjar ok vera eigi allr ómagi. Hallbjörn bauð at fara með honum. Ketill kveðst vera vel einfærr með ferjuna. "Þetta er óráðligt," sagði Hallbjörn, "ok viltu einráðr vera. En þrjá fjörðu mun ek nefna fyrir þér. Heitir einn Næstifjörðr, annarr Miðfjörðr, þriði Vitaðsgjafi, ok hefir langt verit, síðan ek fór ór þeim tveim, ok var þá eldr í báðum skálum." Þetta sumar fór Ketill í Miðfjörð, ok lifði þar eldr í skála. Inni í fjarðarbotni fann Ketill stóran skála, ok var bóndinn þar ekki heima, er Ketill kom. Mikinn veiðifanga hann þar ok grafir stórar í jörð niðr grafnar, ok reif hann allt upp ór þeim ok kastar út hér ok hvar. Hann fann þar í af hvölum ok hvítabjörnum, selum ok rostungum ok alls konar dýrum, en á botninum í hverri gröf fann hann mannakjöt saltat. Allt rak hann þat út, ok spillti hann þar hvívetna. En er kveldaði, heyrir hann áragang mikinn. Gekk hann þá til sjóvar. Bóndi reri þá til lands. Hann hét Surtr. Mikill var hann ok illiligr. Þegar skipit kenndi grunns, sté hann fyrir borð ok tók skipit ok bar upp í naust, ok náliga óð hann jörðina til knjá. Hann var dimmraddaðr ok mæltist við einn saman: "Hér er illa um gengit," sagði hann, "at hrökt er öll eiga mín með þat þó verst farit, sem bezt er, sem eru mannakrof mín. Væri slíkt launa vert. Hefir ok eiga hagliga um skipzt, at Hallbjörn, vinr minn, sitr kyrr heima, en Ketill hængr, eldhúsfíflit, er hér kominn, enda væri mér aldri við of at launa honum. Væri mér næsta skömm í því at bera eigi langt af honum, þar sem hann hefir vaxit upp við eld ok verit kolbítr." Hann snýr heim til skálans, en Ketill undan ok nemr stað at hurðarbaki með reidda öxina. En er Surtr kemr at skálanum, verðr hann at lúta í dyrunum harðla mjök ok rekr fyrst inn höfuðit ok herðarnar. Ketill höggr þá á hálsinn með öxinni. Hún söng hátt við, er hún sneið af honum höfuðit. Fell jötunninn þá dauðr á skálagólfit. Þar hlóð Ketill ferju sína ok fór heim um haustit. Annat sumar fór hann til Vitaðsgjafa. Hallbjörn latti þess ok kvað gott heilum vagni heim at aka. Ketill kvað ekki duga ófreistat, -- "ok mun ek fara," sagði hann. "Reimt mun þér þar þykkja," sagði Hallbjörn, "en auðsýnt er þat, at þú vilt mínar eldstóar kanna ok við mik jafnast í hvívetna." Ketill kvað hann rétt geta. Síðan fór hann norðr í Vitaðsgjafa ok fann þar skála ok bjóst um. Þar skorti ekki veiðiskap. Mátti þar taka fiska með höndum sér. Ketill festi fangit í naust sitt ok fór síðan at sofa. En um morguninn, er hann kom til, var í burtu allt fangit. Aðra nótt vakti Ketill. Þá hann jötun ganga í naustit, ok batt sér byrði mikla. Ketill gekk at honum ok hjó til hans með öxinni á öxlina, ok fell byrðrin ofan. Jötunninn brást við fast, er hann fekk sárit, svá at Katli varð laus öxin, ok stóð hún föst í sárinu. Jötunninn hét Kaldrani. Hann hljóp inn í fjarðarbotninn ok í helli sinn, en Ketill eptir. Þar sátu tröll við eld ok hlógu mjök ok kváðu Kaldrana hafa fengit makliga skript fyrir sinn tilverknað. Kaldrani kvað sárinu meiri þörf smyrsla en ávíta. Þá kom Ketill í hellinn ok kveðst vera læknir ok bað færa sér smyrsl ok kveðst vilja binda sár hans. Tröllin fóru innar í hellinn. En Ketill þreif öxina ór sárinu ok hjó jötuninn banahögg; fór heim síðan til skála síns ok hlóð ferju sína ok fór heim síðan, ok tók Hallbjörn vel við honum ok spurði, ef hann hefði við nokkut varr orðit. Ketill kvað þat fjarri farit hafa. Hallbjörn kvað þá mjök endr rjóða, -- "ok saztu um kyrrt?" sagði hann. "," sagði Ketill.
load Vocabulary Tool
hide Display Preferences
Greek Display:
Arabic Display:
View by Default:
Browse Bar: