previous next

Click on a word to bring up parses, dictionary entries, and frequency statistics

At liðnum þrem vetrum, þá er Eirekr hafði numit slíkan fróðleik ok margan annan, þá fóru þeir með lið sitt til Sýrlands ok höfðu innsigli Grikkja konungs, en eptir þat fara þeir ýmist á skipum eða hestum, en gengu þó optast, fara svá nokkura vetr til þess, at þeir koma til ins yzta Indíalands. En hvar sem þeir koma á ókunnig lönd, þá var við þeim vel tekit, ok allr lýðr greiddi ferð þeira, því at þeir höfðu með sér bréf ok innsigli Grikkja konungs ok patriarche ór Miklagarði, ritat á allar tungur þeira þjóða, sem ván var, at þeir mundi koma til. Þat var ok sagt, hverir þeir váru eða hvert þeir ætlaði at fara, ok sýndist í því, hversu mikil guðs gifta þeim fylgdi ok hverr guðs vinr Grikkja konungr var, at hvar sem hans bréf sást, þá skyldi þeim sæmdir veita, en hvergi grand gera, því at guðs miskunn hlífði þeim Eireki ok hans förunautum, ok gæfa Grikkja konungs skýldi þeim mjök af spakligum ráðum hans við erfiði leiðarinnar. En er þeir höfðu svá lengi farit um heruð Indíalands fjórar mílur ins fimmta tigar, þá koma þeir um síðir til myrkva heraða, þeira sem jafnglöggt stjörnu um daga sem nætr. Víða þar á landi fundu þeir gullstaup mikil. Þar litu þeir ok mörg undr á því landi, en er þeir höfðu lengi gengit þykkva skóga ok undarliga háva, þá koma þeir um síðir fram ór mörkinni. Þá tók at lýsa ok ljóst at gera ok litu fyrir sér á mikla. Á henni var steinbogi. Öðrum megin árinnar þeir land fagrt með miklum blóma ok gnótt hunangs ok kenndu þaðan sætan ilm. Þangat var bjart at líta. Enga þeir þar hæð hól fjall á því landi. Þat skilr Eirekr, at á mun skilja þessi lönd at frásögn Grikkja konungs. Þat kom honum í hug, at á mundi falla ór Paradiso ok heita Phison. En er þeir drógust at steinboganum, þá þeir, at dreki ógurligr á honum ok gapti munninum, ok þótti þeim hann gífrliga láta. Þá sneri Eirekr þar til ok ætlaði nokkurs konar yfir ána at komast. En er Eirekr danski þetta, þá bannaði hann nafna sínum at fara ok kvað drekann mundu svelgja hann þegar. Eirekr inn norræni sagðist eigi óttast mundu drekann, "ok eigi skal hann hefta ferð mína." Eirekr danski mælti: "Ek bið þik, inn bezti vin, at þú sel þik eigi til dauða, heldr far þú aptr með oss, því at þú munt þegar deyja, at þú stígr fram." Eirekr kveðst eigi mundu aptr hverfa, ok mæltu hvárir þá vel fyrir öðrum. bregðr Eirekr norræni sverði ok heldr á því inni hægri hendi, en tekr inni vinstri í hönd förunaut sínum einum. Þeir ráða til ok hlaupa í munn drekanum, ok sýndist Eireki danska sem drekinn sylgi þá báða. Snýr hann aptr með sínum förunautum ina sömu leið, ok eptir marga vetr liðna kemr hann til sinna áttjarða. Sagði síðan, hvat hann lézt síðast sét hafa til Eireks norræna. verðr þessi maðr frægr af ferð sinni, ok þótti inn mesti rausnarmaðr, ok lýkr þar frá honum at segja.
load Vocabulary Tool
hide Display Preferences
Greek Display:
Arabic Display:
View by Default:
Browse Bar: