Διονυσίου τοῦ νεωτέρου
ὁ δὲ νεώτερος Διονύσιος ἔλεγε πολλοὺς τρέφειν σοφιστάς, οὐ θαυμάζων ἐκείνους ἀλλὰ δι᾽ ἐκείνων θαυμάζεσθαι βουλόμενος.
Πολυξένου δὲ τοῦ διαλεκτικοῦ φήσαντος αὐτὸν ἐξελέγχειν, ‘ἀμέλει τοῖς λόγοις,’ εἶπεν, ‘ἐγὼ δέ σε τοῖς ἔργοις ἐλέγχω: τὰ γὰρ σεαυτοῦ καταλιπὼν ἐμὲ καὶ τὰ ἐμὰ θεραπεύεις.’
ἐκπεσὼν δὲ τῆς ἀρχῆς, πρὸς μὲν τὸν εἰπόντα, ‘τί σε Πλάτων καὶ φιλοσοφία ὠφέλησε;’ ‘ [p. 36] τὸ τηλικαύτην,’ ἔφη, ‘τύχης μεταβολὴν ῥᾳδίως ὑπομένειν’.
ἐρωτηθεὶς δὲ πῶς ὁ μὲν πατήρ αὐτοῦ πένης ὢν καὶ ἰδιώτης ἐκτήσατο τὴν Συρακουσίων ἀρχήν, αὐτὸς δὲ ἔχων καὶ τυράννου παῖς ὢν πῶς ἀπέβαλεν: ‘ὁ μὲν πατήρ,’ ἔφη, ‘μισουμένης δημοκρατίας ἐνέπεσε1 τοῖς πράγμασιν, ἐγὼ δὲ φθονουμένης τυραννίδος.’
ὑπὸ ἄλλου δὲ τὸ αὐτὸ τοῦτο ἐρωτηθείς, ‘ὁ πατήρ,’ ἔφη, ‘μοι τὴν τυραννίδα τὴν ἑαυτοῦ κατέλιπεν, οὐ τὴν τύχην.’