11. de insomnio
Tristia mi misero, turbant insomnia pectus,Nec secura venit sensibus ulla quies.
Cur nostram totiens iratam, somne, puellam
Obiectas oculis, visa tremenda, meis?
5Hanc modo rivalis facis accepisse tabellas,
Me coram et placido reddere verba sono;
Nunc illum nostra nimis exultare repulsa
Fingis et e lacrimis gaudia ferre meis.
Non ipsis satis, ah, fuerat mea damna diebus
10Sentire et quantum Xandra superba furit,
Nunc etiam noctes nostro accessere dolori:
Sic lacrimis nullo tempore liber ero.
Improbe, tu dulci mortalia corda sopore
Lenire et curas demere, somne, soles;
15Nunc tua me horrendis vexant simulacra figuris
Et magis est ipso nox vigilanda die.
Felix Endymion, viridi quem mollis in herba
Pressit et evinxit lumina fessa sopor.
Ah quotiens illi gelida sub rupe iacenti
20Incubuit tepido Cynthia pulchra sinu,
Et modo formosis puerum complexa lacertis
Carpebat niveis oscula grata genis,
Et modo dissimili pingebat tempora flore
Puniceis nectens lilia cana rosis.
25His me, vel falsis, potuisses, perfide somne, -
Nam quoque falsa iuvant - ludere imaginibus.
Verum alter tibi sum - sensi - Palinurus et in me
Non mare sed dominae tristia bella cies.
