42. ad Laurentium Lentium responsum
Qui me tam longo tentavit tempore morbusTranare, et Stigias pene coegit aquas,
Multa quidem, ut nosti, nec parva incommoda nobis
Attulit, atque unum me, bone Laure, magis
5Omnibus excruciat reliquis graviusque videtur,
Quottidieque magis durius, atque magis,
Quod tecum simul esse vetor, quod vivere tecum
Non datur, in quo uno sunt mihi cuncta bona.
Nil ego sum sine te, nil prorsus non modo, Lenti,
10Dimidia videor parte carere mei.
