cunning adj. (2 still in wide dial. use)
1.
‘knowing’, skilful, clever Ado II. ii. 53, V. i. 239, Shr. I. i. 97,
191
“
schoolmasters,”
Rom. IV. ii. 2
“cunning cooks,”
Ham. III. iv. 138.
2.
“cunning man,”
fortune-teller, wizard 2H6 IV. i.
34; cf. “cunning witch”
2H6 I. ii. 75.

