I.v. a., to deprive of its natural color, to discolor, stain, deface, soil, etc.
I. Prop.: "decoloratur id cujus color vitiatur, non mutatur," Sen. Q. N. 2, 41: quod mare Dauniae Non decoloravere caedes, * Hor. Od. 2, 1, 35: manibus collybo decoloratis, Cassius Parmensis ap. Suet. Aug. 4 fin.: “cutem (suppurationes),” Cels. 2, 8 med.: “labra et nares (pallor),” id. ib. 6: “decoloratum corpus mortui,” Auct. Her. 2, 5, 8; 2, 27 fin.: “oliva ex albo decoloratur fitque luteola,” Col. 12, 49, 9: “decoloravit me sol,” Vulg. Cant. 1, 5 al.—

