I.causing wonder or admiration, wonderful, marvellous, extraordinary, singular, strange (class.).
I. Of persons: “voramus litteras cum homine mirifico ... Dionysio,” Cic. Att. 4, 11, 1: “homo in doctrinis mirificus,” Gell. 6, 15, 2.—
II. Of things: “turris mirificis operibus exstructa,” Caes. B. C. 3, 112: “pugnae,” Cic. Att. 1, 16, 1: “convicium,” id. ib. 1, 14, 5: “voluptas,” id. Fam. 3, 11, 3: “studium,” id. ib. 14, 3, 3: “mirificas gratias agere,” id. Att. 14, 13, 5: “sed te mirificam in latebram conjecisti,” id. Div. 2, 20, 47.—Sup., in two forms: “mirificissimum facinus,” Ter. Phorm. 5, 6, 32: mirificentissima potentia, Aug. Civ. Dei, 18, 42 init.—Hence, adv.: mīrĭfĭcē , wonderfully, marvellously, extraordinarily, exceedingly (class.): “delectari,” Cic. Ac. 2, 2, 4: “dolere,” id. Att. 2, 19, 1: “diligere,” id. N. D. 1, 21, 58: “laudare,” id. Fam. 3, 11, 3: “prodesse,” Plin. 31, 8, 44, § 97.

