I.v. infra), adv. quidam-tenus.
I. To a certain point or limit, so far (poet. and in post-Aug. prose): “est quadam prodire tenus, si non datur ultra,” Hor. Ep. 1, 1, 32.—
II. Transf., to a certain extent, in some measure, somewhat: “citreis odor acerrimus, quadantenus et cotoneis,” Plin. 15, 28, 33, § 110: “rubens,” id. 24, 14, 76, § 124: “quae fuerit origo gemmarum diximus quadantenus,” id. 37, prooem. 1. § “2: ut noctes nostrae quadamtenus his historiae floscuculis aspergerentur,” Gell. 17, 21, 1.

