Titus Livius (Livy), The History of Rome, Book 2
Benjamin Oliver Foster, Ph.D., Ed.

39. imperatores ad id bellum de omnium¹ populorum sententia lecti Attius Tullius et Cn. Marcius, exsul Romanus, in quo aliquanto plus spei repositum. [2] quam spem nequaquam fefellit, ut facile appareret ducibus validiorem quam exercitu rem Romanam esse Circeios profectus primum colonos inde Romanos expulit liberamque eam urbem Volscis tradidit; [3] Satricum, Longulam, Poluscam, Coriolos, novella haec Romanis oppida ademit; [4] inde Lavinium recepit; inde in Latinam viam transversis tramitibus transgressus,² tune deinceps Corbionem, Veteliam, Trebium, Labicos, Pedum cepit. [5] postremum ad urbem a Pedo ducit et ad fossas Cluilias³ quinque ab urbe milia passuum castris positis populatur inde [6?] agrum Romanum custodibus inter populatores missis, qui patriciorum agros intactos servarent, sive infensus plebi magis, sive ut discordia inde inter patres plebemque oreretur. [7] quae profecto orta esset—adeo tribuni iam ferocem per se plebem criminando in primores civitatis instigabant,—sed externus timor, maximum concordiae vinculum, quamvis suspectos infensosque inter se iungebat animos. [8] id modo non conveniebat, quod senatus consulesque nusquam alibi spem quam in armis ponebant, plebes omnia quam bellum malebat. [9] Sp. Nautius iam et Sex. Furius [p. 346] consules erant. eos recensentes legiones, praesidia⁴ per muros aliaque in quibus stationes vigiliasque esse placuerat loca distribuentis multitudo ingens pacem poscentium primum seditioso clamore conterruit, deinde vocare senatum, referre de legatis ad Cn. Marcium mittendis coegit. [10] acceperunt relationem patres, postquam apparuit labare plebis animos, missique de pace ad Marcium oratores. [11] atrox responsum rettulerunt: si Volscis ager redderetur, posse agi de pace; si praeda belli per otium frui velint, memorem se et civium iniuriae et hospitum beneficii adnisurum ut appareat exsilio sibi inritatos non fractos animos esse. [12] iterum deinde iidem missi non recipiuntur in castra. sacerdotes quoque suis insignibus velatos isse supplices ad castra hostium traditum est; nihilo magis quam legatos flexisse animum.