Titus Livius (Livy), The History of Rome, Book 39
W. Weissenborn, Ed.

[5] [p. 45]cum Perseo rege et Macedonibus bellum quod inminebat, ²non, unde plerique opinantur, nec ab ipso Perseo causas cepit: inchoata initia a Philippo sunt, et is ipse, si diutius vixisset, id bellum gessisset. [6] una eum res, cum victo leges inponerentur, maxime angebat, quod, qui Macedonum ab se defecerant in bello, in eos ius saeviendi ademptum ei ab senatu erat, [7] cum, quia rem integram Quinctius in condicionibus pacis distulerat, non desperasset impetrari posse. [8] Antiocho rege deinde bello superato ad Thermopylas, divisis partibus, cum per eosdem dies consul Acilius Heracleam, [9] Philippus Lamiam obpugnasset, capta Heraclea quia iussus abscedere a moenibus Lamiae erat Romanisque oppidum deditum est, aegre eam rem tulerat. [10] [p. 46] permulsit iram eius consul, quod ad Naupactum ipse festinans, quo se ex fuga Aetoli ³contulerant, Philippo permisit, ut Athamaniae et Amynandro bellum inferret et urbes, quas Thessalis Aetoli ademerant, regno adiceret. [11] haud magno certamine et Amynandrum Athamania expulerat et urbes receperat aliquot. [12] Demetriadem quoque, urbem validam et ad omnia opportunam, et Magnetum gentem suae dicionis fecit. [13] inde et in Thracia quasdam urbes, novae atque insuetae libertatis vitio seditionibus principum turbatas, partibus, quae domestico certamine vincerentur, adiungendo sese cepit.